Joeppppiiiiiieeeeeee, ik kan het wel uitschreeuwen. Net een weekendje weg en ik krijg van mijn collega fotograaf een appje dat ik een Masters of Dutch Wedding heb gewonnen. Hoezo ik doe even een rondedansje. Mijn god wat ben ik daar super blij mee.
De afgelopen jaren waren heel hard werken en soms dacht ik bij mezelf dat het helemaal geen resultaat opleverde. Maar dan toch. Heel langzaam ga je groeien. Het is net als bij het plaatsen van een beugel. Het gaat zo langzaam dat je het niet 1-2-3 ziet. Maar na 1 of 2 jaar dan is daar opeens het eindresultaat. Dat is ook een beetje hoe het is gelopen.
Ik vond documentaire fotografie een hele fijne manier van fotograferen en kwam erachter dat het beter bij mij past dan geposeerde portretten. Overigens ben ik daar ook redelijk van afgestapt door de connectie techniek te gebruiken maar portretten is anders dan fotojournalistiek. Ik ging me in documentaire fotografie verdiepen en heb heel veel Creative Live sessies voorbij zien komen. Toen spijkers met koppen slaan en een mentoring gedaan en daarna de workshop bij Marieke Zwartscholten. En ook hier denk je dat je in het begin niets leert, het is kijken, opnemen en oefenen. Als ik het verloop terug kijk zie ik gelukkig wel het verschil.
En dan opeens is daar het berichtje dat je een Masters hebt gewonnen. Een kers op de taart en zo proefde het ook. Een leuk artikel op de voorpagina van het Noordhollands Dagblad was helemaal top. Allemaal lieve reacties van mensen. Laat al die nieuwe en mooie bruiloften maar komen.
Mijn mond staat nu vol met mooie tanden, sommige nog een beetje scheef dus de nachtbeugel blijft voorlopig in :-).
