Toen mijn kinderen nog kleiner waren, waren mijn vader en moeder ook altijd hun oppas oma en opa. Werken met kleine kinderen vergt nu eenmaal een oplossing. De oudste is inmiddels 16 en heeft geen oppas meer nodig. De jongste is nu 9 en kan zichzelf ook al redelijk zelf redden. Ook voor opa’s en oma’s is het heerlijk om zo bij hun opvoeding te zijn betrokken. Want oh jeetje wat gaat de tijd toch snel. Bij opa en oma mag altijd meer als bij papa en mama thuis. Zo hebben ze wel de lusten maar niet de lasten. Tegen die tijd dat ze moe worden en naar bed moeten, geef je ze gewoon weer terug aan hun vader en moeder.  Mijn moeder zegt nu wel eens dat ze niet meer zoveel langskomen. Van de een op de andere dag zijn ze opeens groter dan dat zij is 🙂 Het gaat inderdaad snel. Eigenlijk heb ik niet zoveel foto’s van die tijd dat ze vaak bij mijn ouders waren. Mijn moeder maakte wel foto’s (toen nog met rolletjes) maar daar staat ze zelf natuurlijk niet op. En ik mis dat nu wel een beetje. Mijn kinderen samen met hun opa en oma, hoe mooi is dat eigenlijk.

Opa Harrie

Opa Harrie komt iedere maandag in het gezin van Hans en Marleen oppassen. De kinderen zijn 5-10-12-14 jaar oud. De oudste zullen het dus prima zelf kunnen maar voor de jongste is het fijn dat opa er is. De aardappeltjes worden geschild. Daarna wordt de jongste uit school gehaald. Relaxed reilt en zeilt alles gewoon door. De veters worden nog even extra gestrikt voordat straks de voetbaltraining begint. En als er een beetje hulp nodig is bij de computer dan kan opa daar ook nog wel mee helpen (of niet). Een ongelukje met kleding oplossen of nog even dat ene schroefje vast maken en dan hangt alles weer recht. Dat zijn de perfecte klusjes voor opa. Tussendoor zorgt Harrie er voor dat het eten klaar komt en zo kunnen ze daarna lekker met zijn allen aan tafel.

Foto’s

Hoe fijn is het dat deze momenten nu allemaal zijn vastgelegd. Natuurlijk zijn er nog vele andere momenten samen met de kinderen. Heerlijk buiten spelen of helemaal alleen in een hoekje lekker relaxen of gamen voor de computer. Dat zijn juist die dagelijkse dingen die zo mooi zijn.

Daily Moments

Ze worden zo snel groot en voor je het weet groeien ze boven je uit.Ben jij ook zo’n fantastische oppas oma of opa? Wat is dat toch vreselijk fijn dat kinderen bij hun eigen opa en oma terecht kunnen. Maar juist de herinnering aan deze oppas periode gaat zo snel voorbij. Kinderen kunnen zicht pas dingen herinneren vanaf hun 8^e levensjaar en dan nog gaan deze herinneringen zich vervagen. Hoe fantastisch is het op samen met je kleinkinderen te spelen, een appeltje te schillen en heerlijk even naar buiten te gaan om de speeltuin op te zoeken. Dat bezoekje aan de supermarkt, voor in het karretje, om die boodschappen te doen en die dingen te kopen die juist de kinderen lekker vinden.

Album

Van elke fotoreportage maak ik een prachtig album. Deze tastbare herinnering kun je doorgeven aan de volgende generatie en zo blijft de herinnering aan deze fijne periode bestaan. Wil je nu ook zo’n geweldig document van de periode dat de kleinkinderen bij jullie zijn?

Vind je het leuk om in een persoonlijk gesprek meer te weten te komen welke herinneringen documentaire familie fotografie voor jou kan vastleggen, bel of mail me dan.

The post Oppas opa Harrie | Daily Moments | Breda appeared first on yvettevlaar.nl.

Ik ben nu de documentaire aan het kijken: Diana: Onze Moeder

William en Harry kijken voor het eerst samen naar hun foto’s van vroeger.

Ze nam heel veel foto’s van haar kinderen vanaf het moment dat ze geboren werden. Niet alleen de portretten voor de pers maar juist die normale dingen. William zegt; “Er zijn echter maar weinig foto’s van haar want zij nam ze altijd.”

En daarom is het nu precies zo belangrijk om die foto’s te maken waar jezelf ook op staat. Binnen het gezin is er vaak eentje die de foto’s maakt, vaak is dat de mama. Ook binnen mijn eigen gezin is dat natuurlijk zo. Ik maak de meeste foto’s maar vaak sta ik daar zelf niet op. Soms moet ik mezelf dwingen om de camera op de zelfontspanner te zetten zo dat het niet lijkt dat ze maar met zijn vijfjes zijn. Er drukt namelijk ook nog iemand op het knopje.

Ook kijken William en Harry terug op zoveel mooie momenten samen met hun moeder. Het leven kan opeens veranderen en natuurlijk gaan we daar niet altijd van uit maar dan nog…….

In “normale” omstandigheden zullen ouders eerder wegvallen dan hun kinderen en hoe fijn is het dan wel niet om juist die mooie foto’s te hebben. Dat is namelijk ook wat de meeste mensen doen als er iemand wegvalt. Ze halen de foto’s te voorschijn van alle mooie dingen die ze samen hebben beleeft. En dat is zo heel anders dan een leuke portretsessie.

Er zijn genoeg mooie portretten van Lady Di want was zij een prachtige vrouw. Maar juist die momenten samen met Harry en William zullen voor de jongens (inmiddels mannen) zo veel waardevoller zijn.

En ondanks dat ze er 20 jaar later pas klaar voor zijn om het te bekijken is het toch belangrijk dat er herinneringen zijn. Dat er beeld is om deze herinneringen te bevestigen en weer tot leven te roepen.

Dat is ook waarom ik documentaire familie fotografie heel waardevol vind om te doen. Ik ga op zoek naar juist die momenten die belangrijk zijn voor het gezin. Samen met mama of met het hele gezin. Die momenten samen, die aai, knuffel of kus. Ze worden zo snel groot…….

Wacht dus niet langer en boek zo’n sessie. Voor jezelf en voor de volgende generatie.

Documentaire familie fotografie – Storytelling familie fotografie – Day in the life

“je eigen momenten voor altijd bewaard”

The post Lady Diana | foto albums | herinneringen samen met William en Harry appeared first on yvettevlaar.nl.

Zo kwam ik ook bij Mylène en Bart samen met hun twee kinderen Ninthe en Thijmen. Vooraf hebben we al even een gesprek gehad omdat Ninthe adhd heeft en een vermoeden van autisme. Iedere verandering geeft dan veel stress en daardoor kunnen dingen wel eens anders lopen.

Ik heb dus eerst even een kopje koffie bij hun gedronken zonder mijn camera ook maar te laten zien en ook uitgelegd wat er ging gebeuren.

Op de dag zelf was ik samen met Mylène meegegaan om de kinderen van school af te halen. Zo’n schoolplein vol enthousiaste kinderen die worden opgehaald door hun ouders, hoe fijn is dat eigenlijk. Een dikke knuffel omdat ze hun moeder weer zien, hier is mijn schooltas en ik heb ook nog een jas die nu te warm is en het rent alle kanten weer op. Daar sta je dan als moeder als een kapstok met alle attributen. Wat een herkenning.

En toen lekker naar huis. Furby kwam erbij toen het fruit moest worden opgegeten en daarna even lekker buitenspelen waar de kat ook nog even meedeed met het verschuilen in de tas maar ook het klimmen en klauteren in de boom.

Hoe langer ik bij een gezin aanwezig ben hoe minder de kinderen merken dat ik er ben en hoe eerder ze weer in hun gewone patroon vervallen. Dat is altijd zo fijn.

Dus na het spelen even een momentje van rust ieder op zijn eigen manier. Thijmen beneden op de bank en Ninthe even een eigen plekje in het grote bed van haar ouders.

Het eten werd klaargemaakt en iedereen aan tafel. Hoe mooi is het eigenlijk, je ziet zoveel leuke dingen.

En dan is het tijd om naar bed te gaan. Tanden poetsen, verhaaltje en lekker slapen. Ninthe las nog een verhaaltje voor Thijmen, dat kunnen grote zussen namelijk heel erg goed. Om de prikkels te neutraliseren wordt Ninthe iedere avond nog even geborsteld want dat geeft rust. Daarna nog even de rek en strek oefenen en op handen en voeten door je slaapkamer lopen en dan is het tijd voor een heerlijke nachtrust.

Een day in the life is heel bijzonder omdat het zo gewoon is. Documentaire familiefotografie legt juist die momenten vast waardoor je iedere keer weer een glimlach om je mond krijgt als je het ziet.

Kijk voor meer info op de website.

The post Storytelling familie fotografie | Hoorn | Noord Holland appeared first on yvettevlaar.nl.

Een van de belangrijkste reden voor deze mama was dat ze nu eindelijk zelf eens op de foto kwam. Ze maakt wel foto’s van haar dochter, meer dan genoeg zelfs, en af en toe een selfie samen met de kleine dame, maar om echt zelf op de foto te gaan en het vast te leggen heb je toch echt een fotograaf nodig.

Deze kleine dame is nog maar net 5 maandjes oud dus wat een mooie leeftijd. Alles aan het ontdekken, de lachjes komen echt en dan ook zo weer even een hazenslaapje tussen door om daarna weer volop actief te spelen.

Mama Lonnie was eerst lekker alleen thuis met de kleine Merel dus gingen ze even lekker spelen op het speelkleed en daarna samen een boekje lezen. Dikkie Dik was toch wel favoriet en heel fijn ging ze af en toe even met haar kleine handje over het boekje heen.

Tijdens het eten koken keek de kleine hond smekend omhoog om te wachten tot er iets naar beneden ging vallen. En uiteraard stond Merel er ook gewoon bij om de kijken hoe haar mama alles heerlijk bereide. Papa Teun kwam ook thuis en een dikke knuffel was daar voor zijn kleine meisje.

Na het eten werd de badkamer gereed gemaakt voor een heerlijk badje in de tummie tub. Wat was dat even lekker genieten. Met de gekleurde koetjes kon Merel nog wel uren spelen. Lekker afdrogen, pyjama aan en daarna nog een lekker fles melk en bij papa en mama op de bank nog even lekker zitten.

Heel langzaam gingen de oogjes dicht en viel ze in een diepe slaap bij mama op schoot.

Lieve woorden

Storytelling familie fotografie gaat over het vastleggen van de echte dingen in het leven. Wil je meer informatie kijk dan snel verder op de website en neem contact op. Ik leg graag jullie verhaal vast.

The post Familie De Vries | Storytelling familie fotografie appeared first on yvettevlaar.nl.

Eerst nog wat onwennig toen ik binnenkwam maar dat ging al snel over. We begonnen met voorlezen van een verhaaltje. Dikkie Dik was nu aan de beurt. Daarna nog even lekker donderjagen op de bank en toen werd het beslag gemaakt.

Twee is NEE, dus als ze iets anders in hun hoofd hebben dan jij eigenlijk wil, is het gewoon NEE. Maar het beslag kwam er prima uit. Ondertussen was ook papa thuisgekomen van zijn werk en kon iedereen aan tafel aanschuiven. Ik kon de twee dames niet uit elkaar houden en het was goed dat ze beide aan een andere kant van de tafel zaten.

Na de pannenkoeken volgde er een heerlijk toetje met aardbeien en toen even uitrazen buiten en donderjagen met papa en mama. Langzaam aan werd het ook tijd om naar bed te gaan. Allebei op de pot voor een grote plas en daarna huppelend naar boven.

Wat was het superleuk om deze twee Earlybirdjes weer te zien. Wellicht over 10 jaar doen we het nog een keertje over.

The post Pannenkoekentijd Niek, Silvia, Esmee en Sofie appeared first on yvettevlaar.nl.

Toen ik daar aankwam waren de jongens nog lekker buiten aan het ravotten op de trampoline, met skelters, een potje overkoppen met papa.

Normaal eten ze iedere laatste dag van elke vakantie pannenkoeken maar voor mij werd dat gewoon een keertje vervroegd. Ik kwam namelijk aan het begin van de herfstvakantie. Later hoorde ik van Maren dat ze het die laatste dag gewoon nog een keertje hebben gedaan.

Pannenkoeken bakken is echt mannen werk en hét klusje van Martijn. Voor die extra hand en toezicht moet papa er nog wel even bijblijven. Want oh oh oh, wat kunnen deze mannen stunten met pannenkoeken. Hoog de lucht ingooien en proberen op te vangen. Mama stond soms verschrikt te kijken, het ging namelijk niet altijd goed. J

Maar ook hier verdween de stapel pannenkoeken in een mum van tijd. Nog even en dan hebben ze niet meer genoeg aan 1 pak maar moeten er minstens twee pakken pannenkoeken worden gemaakt.

Rustig uitbuiken dan maar en even voor de televisie zitten. Waar mijn kinderen zoveel mogelijk uit elkaar gaan zitten op de bank, kruipen deze mannen zo dicht mogelijk bij elkaar, een echt tweeling trekje.

Bij het wegrijden werd ik groots uitgezwaaid. Het was weer een mooie pannenkoekentijd!

Wil je meer weten over mijn project pannenkoekentijd, neem dan een kijkje op de website of vraag even extra informatie aan. Altijd leuk om ook bij jullie langs te komen om dit vast te leggen.

The post Pannenkoekentijd Martijn, Maren, Wicher en Lauris appeared first on yvettevlaar.nl.

Als ik een documentaire reportage maak, probeer ik zoveel mogelijk mee te gaan met het gezin en alle andere dingen. Een spelletje doen met de kids, even een praatje maken. Het is absoluut niet zo dat ik maar rondsluip en dan de beste plaatsjes schiet. Ik moet voelen wat er gebeurd. Als de kids te camera “aware”  worden dan stop ik gewoon even. Gekke bekken trekken en dan die belonen met een foto is voor hun alleen maar positief.

Maar wat deden deze mannen het super. Natuurlijk moet mama het beslag maken maar wordt er ook heel hard meegeholpen. En de jongens waren gek op pannenkoeken met kaas. Ik loop daar thuis altijd mee te stoeien wan hoe hou ik die warm zonder alle kaas aan elkaar te lagen plakken. Tatatata……. gewoon dubbelvouwen, weer wat geleerd.

En dan… aan tafel. Van klein tot groot kwam aanrennen en deed een aanval op de pannenkoeken. De hele schaal ging op.

Ik vind het heel belangrijk dat er een foto is waar het hele gezin aan tafel zit. Want wanneer maak je die nu zelf… ik heb hem niet.

Ook op deze dag was het buiten gewoon warm en kwamen de waterpistolen goed van pas. Even een emmer buiten en het gevecht kan beginnen. Wat heerlijk om al deze mannen zo te zien spelen. Geniet nog even lekker van het klein zijn.

The post Pannenkoekentijd Ken, Anneliza, Kayano, Jayvie, Tyas en Binky appeared first on yvettevlaar.nl.

Adinda en Dinairo wonen lekker met zijn tweetjes in een knus gezellig huisje in Hoorn. het was warm die dag en het kleine zwembadje stond nog in de tuin. Dinairo had net zijn laatste plons genomen toen ik binnenkwam. Dus aankleden, haren kammen en lekker met mama knuffelen.

En toen… kon het grote werk beginnen. Het beslag maken voor de pannenkoeken. De melk werd gemeten en de eieren gingen één voor één de kom in. Zelf mixen natuurlijk. Uiteraard mocht de kleine man meehelpen maar dicht bij het vuur toch even oppassen. De hele stapel ging op en de pannenkoeken met stroop hadden zijn voorkeur, die gingen er in als koek.

Omdat het van dat hele mooie weer was, was het toetje een heerlijk ijsje. Daarna nog even naar buiten om met de bellenblaas te spelen en daarna klaarmaken om naar bed te gaan. Tanden poetsen, verhaaltje lezen, nog even gek doen en dan een dikke kus van mama. Welterusten lieve kleine man.

The post Pannenkoekentijd Adinda en Dinairo appeared first on yvettevlaar.nl.